Over verlangen, afscheid nemen en waarom ik zo graag zwangerschappen vastleg.
Als je mij vraagt hoe ik me voelde toen ik zwanger was, dan is er één gevoel dat meteen naar boven komt. Ik voelde me op mijn plek. Alsof ik even precies was waar ik moest zijn. Alsof mijn lichaam en mijn gevoel samenwerkten op een manier die ik moeilijk in woorden kan uitleggen. Ik voelde me vrouw, moeder, mezelf. Ik droeg een kindje bij me en tegelijkertijd voelde het alsof er een heel nieuw stukje van mijzelf ontstond.
Ik had het liefst mijn hele leven zwanger willen zijn.
En nee, dat betekent niet dat ik mijn kinderen niet genoeg vind. Het betekent ook niet automatisch dat ik nog een kindje wil.
Het betekent dat ik het zwanger zijn zo ontzettend liefheb.
De positieve test. Het eerste besef dat er een klein mensje in mij groeit. De weken waarin je buik langzaam verandert. De bewegingen die eerst zo klein zijn dat je je afvraagt of je het wel goed voelt, tot je op een dag niet meer om ze heen kunt. Het besef dat je iemand draagt die je nog nooit hebt aangekeken, maar die toch al zo bij je hoort.
En dan die laatste weken.
Het wachten. Het aftellen. Het weten dat je leven binnenkort opnieuw gaat veranderen.
Er zit iets in die periode wat ik nergens anders op precies dezelfde manier terugvind.
En misschien is dat juist waarom ik het zo moeilijk vind om er afscheid van te nemen.
Ik rouw om iets waar ik tegelijkertijd zo dankbaar voor ben
Ik denk dat we rouw vaak koppelen aan iets wat we kwijt zijn geraakt en het liefst terug zouden willen hebben. Maar wat als je ook kunt rouwen om iets wat prachtig was? Iets wat je hebt mogen meemaken, waar je dankbaar voor bent en wat je nooit had willen missen? Wat als je weet dat een periode voorbij is, terwijl een deel van jou daar nog helemaal niet klaar mee is? Sinds mijn eerste positieve zwangerschapstest, inmiddels acht jaar geleden, draag ik dit gevoel met me mee. Mijn weg naar het moederschap was niet vanzelfsprekend en mijn verhaal is niet het standaardverhaal dat je misschien voor je ziet wanneer je aan zwanger zijn denkt. Mijn eerste zwangerschap beleefde ik alleen. Ook het moederschap heb ik in het begin alleen gedragen. En toch, of misschien juist daardoor, heeft zwanger zijn voor mij zo'n bijzondere plek gekregen. Het is een gevoel waar ik moeilijk afstand van kan nemen. Een periode waarin ik me intens verbonden voelde met het kleine leven in mij, maar ook met mezelf. Ik heb mijn zwangerschappen niet alleen beleefd als de weg naar mijn kinderen. Ik heb ze ook beleefd als een periode op zichzelf. Een periode waarin ik me ontzettend "on top of the world" voelde. En daar afscheid van nemen, doet iets met me.
Ik kan dankbaar zijn voor mijn kinderen. Ik kan gelukkig zijn met mijn gezin. Ik kan genieten van het leven dat we samen hebben opgebouwd. En tegelijkertijd kan ik verdriet voelen wanneer ik besef dat ik misschien nooit meer zwanger zal zijn. Die gevoelens sluiten elkaar niet uit. Ik hoef niet ondankbaar te zijn om iets te missen. Ik hoef niet te verlangen naar een ander leven om verdriet te mogen voelen om een hoofdstuk dat misschien afgesloten is.
Soms mis ik gewoon het zwanger zijn.
En dat mag er zijn.
Je kunt iets missen zonder het opnieuw te willen.
Dit is misschien wel het moeilijkste om uit te leggen. Want wanneer je zegt dat je het zwanger zijn mist, komt al snel de vraag of je dan nog een kindje wilt. Maar dat is niet altijd waar het om gaat. Soms mis je niet wat er nog zou kunnen komen. Soms mis je wat je al hebt mogen ervaren. Ik mis het gevoel. De manier waarop ik mezelf voelde. De bijzondere bubbel waarin je leeft wanneer je weet dat er een kindje in je groeit. De wetenschap dat ik mijn baby nog even helemaal bij me had, voordat ik die kleine aan de rest van de wereld mocht voorstellen. Ik mis de vrouw die ik was toen ik zwanger was. En misschien mis ik ook een beetje de tijd waarin alles nog voor me lag. De verwachting, de verwondering, het aftellen naar een ontmoeting die mijn leven opnieuw zou veranderen.
Nu zijn mijn kinderen groter. Het leven is voller. Er zijn schooldagen, afspraken, boodschappen, werk en honderd dingen die iedere dag weer om aandacht vragen. Dat leven is ook mooi. Het is ons leven, en ik zou het niet willen inruilen. Maar het is anders. En soms verlang ik terug naar iets wat niet meer terugkomt.
Misschien herken je dat wel. Niet eens per se van een zwangerschap, maar van een periode in je leven die je zo dierbaar is dat het pijn doet om te beseffen dat je er niet meer middenin zit.
Je kunt er met liefde aan terugdenken en er tegelijkertijd verdrietig om zijn.
Ik denk dat we onszelf daar vaker toestemming voor mogen geven.
Misschien is dat wel waarom ik zwangerschappen zo graag vastleg...
Ik denk niet dat ik dit werk toevallig doe.
Natuurlijk houd ik van fotografie. Van licht, van beelden en van verhalen die je niet altijd met woorden kunt vertellen. Maar mijn liefde voor zwangerschapsfotografie zit dieper dan dat.
Ik weet hoe bijzonder het kan zijn om een kindje te dragen. Hoeveel er in je omgaat, ook wanneer de buitenwereld alleen een groeiende buik ziet. Hoe je tegelijkertijd kunt uitkijken naar de ontmoeting en wilt vasthouden aan de tijd waarin jullie nog met z'n tweeën zijn.
Want hoe mooi het ook is wanneer je je baby eindelijk in je armen hebt, er verandert iets op het moment dat je kindje geboren wordt. De tijd waarin je baby alleen nog van jou was, wordt een tijd waarin je elkaar moet leren kennen in de wereld buiten je buik. En ook dat is prachtig. Maar het is niet hetzelfde. Ik wil daarom niet alleen foto's maken van een zwangere buik. Ik wil de vrouw zien die die buik draagt. De manier waarop ze haar handen erop legt. De blik die ze misschien zelf niet eens doorheeft. De liefde, het verlangen, de spanning of juist de rust die er op dat moment is. Ik wil ruimte laten voor haar verhaal. Want geen enkele zwangerschap is hetzelfde.
Niet iedere weg naar het moederschap is vanzelfsprekend en niet iedere vrouw beleeft deze periode alleen maar als een roze wolk.
Sommige vrouwen hebben lang op dit moment gewacht. Andere vrouwen zijn nog zoekende naar hoe ze zich voelen. Sommigen dragen al een kindje in hun armen en weten hoeveel er gaat veranderen wanneer er opnieuw een baby bij komt. En misschien is er ook een vrouw die, net als ik, nu al voelt dat ze deze periode ooit gaat missen. Voor al die vrouwen wil ik beelden maken waarin ze zichzelf mogen herkennen. Niet alleen de buik. Niet alleen de zwangerschap. Maar ook zichzelf, midden in dit verhaal. Voor later, wanneer je terugverlangt.
Ik kan je niet beloven dat foto's de tijd stilzetten. Ik kan je niet terugbrengen naar de ochtend waarop je voor het eerst wist dat je zwanger was. Ik kan je niet opnieuw laten voelen hoe je baby tegen je ribben schopte of hoe je je voelde op die ene dag waarop je ineens besefte dat de ontmoeting heel dichtbij kwam. Maar ik kan je wel iets geven om naar terug te keren.
Een beeld waarop je ziet hoe je je buik vasthield. Hoe je keek. Hoe je daar stond, in een periode die misschien heel gewoon voelde terwijl je er middenin zat. En misschien kijk je er over jaren naar en zie je niet alleen hoe je eruitzag. Misschien herinner je je ineens hoe graag je je kindje wilde ontmoeten. Hoe het voelde om die bewegingen te voelen. Hoe je leven er toen uitzag en wie jij op dat moment was. Misschien ben je dankbaar dat je die herinneringen hebt. Misschien word je er even stil van. En misschien voel je, net als ik, dat liefde en gemis soms heel dicht naast elkaar liggen. Dat is voor mij de waarde van zwangerschapsfotografie.
Niet omdat je later spijt zou krijgen als je het niet doet. Niet omdat iedere buik per se vastgelegd moet worden. Maar omdat dit jouw verhaal is. En omdat ook deze versie van jou het verdient om herinnerd te worden.
Lieve jij,
Als je zwanger bent, weet je misschien nog helemaal niet hoe je later op deze periode zult terugkijken. Misschien kun je niet wachten tot je baby er is. Misschien zou je de tijd juist nog even stil willen zetten. Misschien voel je van alles door elkaar en kun je het zelf nog niet helemaal uitleggen. Je hoeft het niet te weten. Je hoeft niet te weten of je deze periode ooit zult missen om haar nu te mogen vastleggen. Je hoeft alleen maar te voelen of je iets van dit moment wilt bewaren. En als je dat wilt, dan leg ik je met alle liefde vast. Niet alleen zoals je er nu uitziet, maar als de vrouw die je bent terwijl je je baby draagt. Want ik weet inmiddels dat sommige hoofdstukken niet minder bijzonder worden wanneer ze voorbij zijn.
Soms besef je pas later hoeveel ze voor je betekenden.
Liefs,
Alyssa 🤎
